[ Przedstawiona poniżej wiedza nie powinna być zapomniana, lecz gromadzona, systematyzowana i poszerzana, jeśli chcemy się upierać przy nazwie „homo sapiens”. J.B.] 
Dwadzieścia lat temu wielka woda przetoczyła się w dorzeczu Odry odciskając na długo złowrogie piętno w naszej pamięci. Zniszczyła też żeglugę, która nie powróciła już do stanu sprzed kataklizmu a niezbyt rozsądna polityka w latach kolejnych doprowadziła do niemal kompletnego upadku tej gałęzi transportu.
Wiele lat, jakie upłynęły od powodzi w roku 1997 nie nauczyły – niestety – decydentów niczego. Podszepty tzw. „zielonych” o zapobieganiu powodziom przez „renaturyzację rzek, rozbiórkę wałów, zbiorników retencyjnych i wszelkich budowli hydrotechnicznych” tak się widać rządzącym ekipom podobały, że za nic mieli ofiary ludzkie i kolosalne straty w gospodarce kraju poniesione w roku 1997. Przypomnę: Bilans tamtej powodzi to 55 ofiar śmiertelnych, 200 tysięcy osób ewakuowanych, 2592 zalanych miejscowości (w tym 1362 całkowicie), zniszczeniu uległo 480 mostów, ponad 1370 km dróg i 1100 km wałów przeciwpowodziowych.
Podjęte przez społeczeństwo ambitne plany przeciwdziałania takim skutkom w przyszłości (m.in. „Program dla Odry”) były skutecznie torpedowane przez tzw. „zielonych”. To między innymi dzięki ich protestom nie ma jeszcze zbiornika Racibórz, nie ma skutecznego systemu prowadzenia prac hydrotechnicznych na rzekach (oczyszczanie koryta z pni, konarów i zielska wszelkiego, czyszczenie pól międzyostrogowych i samych ostróg ze zbędnej roślinności, naprawy uszkodzonej zabudowy regulacyjnej, pogłębianie kanałów itd.). (więcej…)
